ช่วงที่เรียนมัธยมเป็นช่วงเวลาที่ดีในการสะสมเรื่องไร้สาระนะ
แต่เรื่องไร้สาระตอนนั้นเนี่ย แม่งโคตรจะมีสาระ เป็นเรื่องที่มีทุกสิ่งอย่างเป็นเดิมพัน เสียไม่ได้ แพ้ไม่ได้
อย่างเช่นการเล่นบาส ซึ่งส่วนใหญ่จะเล่นบาสกันแค่ครึ่งสนาม สามต่อสาม ใครได้สามลูกก่อนชนะ คนชนะอยู่ต่อ ไม่มีการพนันเงิน ไม่มีการพนันน้ำ มีแต่ศักดิ์ศรีและขี้ปากล้วนๆ ศักดิ์ศรีที่ได้ชนะ และขี้ปากที่ได้กัดแทะเพื่อนๆ แต่ไอ้แค่ศักดิ์ศรีและขี้ปากนี่แหละที่แม่งโคตรจะจริงจังจนต้องให้เพื่อนฉุยเลือดเดือดออกมาเตือนสติกันบ่อยๆ ว่า
“ป้อคิงก่า...คิงพนันบ้านไว้บ่อหือ!?” แปลเป็นไทยได้ว่า พ่อมึงเหรอ มึงพนันบ้านไว้เหรอ
เพื่อนฉุยไม่ชอบให้เล่นแรงครับ แต่เพื่อนฉุยไม่ชอบให้เล่นช้ามากกว่า
นั่นมันแค่บาส ใครๆ ก็พอจะเข้าใจกันได้ แล้วไอ้ที่มันไร้สาระแต่จริงจังละ?
วันนี้ขอยกตัวอย่างเกมแห่งลูกผู้ชาย...”ดาวกระจาย”
ไม่รู้ที่มาที่ไปว่าประเทศชาติใดเป็นผู้ริเริ่มเกมส์ป่วยๆ ขนาดนี้ได้ แต่ผมคิดว่านักเรียนโรงเรียนอื่นก็น่าจะเล่นเหมือนกัน ถึงจะเรียกกันคนละชื่อแต่คิดว่ามันน่าจะมีรูปแบบการเล่นคล้ายๆ กัน
ดาวกระจายก็ไม่มีอะไรมาก นักเรียนหนึ่งฝูง ลูกเทนนิสหนึ่งลูก ใครได้ถือลูกเทนนิสก็เอาลูกเทนนิสไปขว้างใส่คนอื่น ไม่ใช่การขว้างปาแบบปาให้รับอะไรนะครับ แต่เป็นการขว้างระดับเขวี้ยงให้ได้เจ็บเขียวช้ำกัน
วิธีการเริ่มเล่นก็คือ ผู้เล่นประมาณหนึ่งชั้นเรียน ไม่ต้องแบ่งทีม ไม่พรรค ไม่พวก ไม่อะไรทั้งนั้น เกมส์นี้ ตัวใครตัวมัน ยิ่งเยอะยิ่งมันส์ สถานที่เล่นคือสนามบอล คนเล่นทุกคนมายืนล้อมวงกันใกล้ๆ หนึ่งคนโยนลูกเทนนิสขึ้นฟ้าให้กระดอนกับพื้นสามครั้งแล้วก็แย่งบอลกันให้ได้ก่อนเพื่อจะได้ปาใส่คนอื่น...อีตรงนี้และครับที่มึนกัน เพราะมันจะมีทั้งพวกที่วิ่งหนีก่อน กับพวกที่วิ่งไปเก็บบอลให้ได้ และอีพวกที่ล๊อคเพื่อนไม่ให้หนี
ไร้สาระใช่มั้ยครับ...แต่โคตรมันส์นะ
“ผลัวะ!!!!” นั่นโดนเข้าให้แล้วหนึ่งคน
“โคตรป้อคิงสั่งสอนหื้อปาหน้าบ่อ ไอ้ห้ากิ๋น”
นั่น...ไอ้ฉุยมือกุมหน้าบ่นโวยวายใหญ่โตเพราะโดนปาเข้าที่หน้าซึ่งจัดได้ว่าผิดกติกา การเล่นดาวกระจายที่ดีและมีมารยาทก็คือ ห้ามปาหน้าครับ...แล้วก็เอ่อ ห้องเครื่องท้องพระโรง นอกนั้นก็เต็มที่ครับ
สำหรับคนที่ผิดกติกาต้องโดนบูชายัญ...
“คิงอย่ายุกยิก ยืนนิ่งๆ!” บูชายัญก็คือให้ไอ้คนที่ทำผิดกติกายืนเฉยๆ แล้วให้คนเล่นปาบอลใส่
เพื่อความมันส์และการวิ่งหนีที่สุดเหวี่ยง สนามประลองจะเป็นที่สนามฟุตบอล แต่เนื่องจากว่ามีคนบ่นว่า พวกแม่งวิ่งกันไกลมาก กว่าจะปาโดนได้แต่ละทีไหล่แทบกระเด็นหลุดมาที่ตาตุ่ม สังเวียนก็เลยเปลี่ยนมาที่สนามบาสในหอประชุมครับ...ชีวิตง่ายขึ้นสำหรับคนได้บอล แต่อันตรายขั้นเสี่ยงตายของคนหนี
คิดดูซิครับ คนเล่นสามสิบสี่สิบคนปายังไงก็ต้องโดนสักคนละวะ ความมันส์ก็อยู่ที่การที่อยู่เป็นกลุ่มๆ แล้วลุ้นให้คนขว้างมันขว้างไม่โดนเรา และเราจะรีบไปแย่งบอลให้ได้ก่อนคนอื่นๆ เพื่อจะขว้างใส่คนอื่นต่อ
ดูไร้สาระ แต่โคตรมันส์
คนที่เป็นเจ้าสังเวียนดาวกระจายก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไอ้ต่อเหี่ยวนั่นเอง
บังเอิญมีคนชื่อต่อสองคน คนนึงชื่อไอ้ต่อธรรมดา ส่วนอีกคนก็เลยต้องชื่อและพ่วงด้วยสรรพนามอะไรสักอย่าง
ไอ้ต่อก็เลยกลายเป็นต่อเหี่ยว...ไอ้ต่อเหี่ยวมันปาบอลแม่นครับ มันแม่นไม่พอ มันหลบเก่งด้วยครับ
นอกจากไอ้ต่อมันปาบอลแม่นหลบเก่งแล้ว มันยังชอบจองล้างจองเช็ดไอ้โบอีกตังหาก ไม่รู้ว่าไอ้โบเคยไปขี้ไปปาหน้าต่างบ้านไอ้ต่อเหี่ยวหรือยังไง
“เห้ย พวกมึงรุมกูนี่” ไอ้โบมันโวยวายเพราะสงสัยว่าทำไมไอ้ต่อเหี่ยวมันได้บอลตอนที่อยู่ใกล้ๆ ไอ้โบบ่อยจังเลยวะ (ลืมบอกไปว่า เกมส์นี้คนได้บอลห้ามขยับครับ) เพราะไอ้ต่อเหี่ยวมันได้บอลทีไร ไอ้โบเจ็บตัวทุ้กที
ไอ้ต่อเหี่ยวได้บอลทีก็หวดไอ้โบที คนอื่นไม่ยอมปานะ เพราะไม่สนุกเท่าปาไอ้โบ...
“โคตรป้อคิงก่า อิหยังไล่เขวี้ยงแต่ไอ้โบหื้อ ตะคืนบ่อไม่หลับบ่อมึง?”
ไอ้ฉุยโมโห เพราะไอ้ต่อได้บอลทีไร แม่งต้องยึกยักๆ ไล่หาไอ้โบ ซึ่งนั่นเป็นการกระทำที่ชักช้ามาก
...ว่าแต่ว่าไอ้การที่ไอ้ต่อเหี่ยวเอาแต่ไล่ปาไอ้โบ มันเกี่ยวอะไรกับการนอนไม่หลับเมื่อคืนด้วยวะ
ไอ้ฉุยกับไอ้ต่อก็เลยเป็นคู่อริกันกลายๆ ไอ้ต่อเหี่ยวไล่ปาไอ้โบ ไอ้ฉุยไล่ปาไอ้ต่อเหี่ยว...เป็นวัฎจักรดาวกระจายที่ไม่สิ้นสุด...
จนกระทั่งไอ้ฉุยฉุนขาดเพราะเขวี้ยงเท่าไหร่ก็ไม่โดนไอ้ต่อเหี่ยวสักที ไอ้ต่อเหี่ยวหลบไม่หลบเปล่ามีการยักคิ้วหลิ่วตา ยักไหล่ส่ายเอวเขย่าเข่ายั่ว...
จนกระทั่งไอ้ฉุยทนไม่ได้ ต้องใช้ท่าไม้ตายสุดยอดโดยเอาไอ้โบเป็นเครื่องมือ...
เรากลับมาที่แผนผังวัฎจักรดาวกระจาย...ไอ้ต่อปาไอ้โบ ไอ้ฉุยปาไอ้ต่อ
เพราะฉนั้นมีไอ้โบที่ไหนก็ต้องมีลูกบอลที่นั่น เพราะยังไงไอ้ต่อก็ต้องปาไอ้โบ
ฉุยก็เลยทำตัวเป็นผู้ล่าที่ดีโดยที่มีไอ้โบเป็นเหยื่อ ไอ้ฉุยพยายามทำตัวเป็นเงาไอ้โบเวลาที่วิ่งหนี เพราะยังไงไอ้โบมันอ่อน และไอ้ต่อเหี่ยวปาแม่น ไอ้ต่อเหี่ยวก็ต้องปาใส่ไอ้โบ ไอ้ฉุยก็เก็บบอลและปาใส่ไอ้ต่อเหี่ยวอีกที...เป็นแผนที่รัดกุมมาก!
ไม่ทันจะคิดจบ ไอ้ต่อเหี่ยวปาบอลใส่ไอ้โบอย่างสุดแรง!
อ้าว!! ไอ้ชิบหาย!! อันนี้คือเสียงไอ้ฉุยอุทาน
คิงจำไว้!!! อันนี้คือเสียงไอ้ฉุยชี้หน้าอาฆาตไอ้โบ เพราะลูกเมื่อกี้ไอ้โบเสือกรับได้ แล้วไอ้โบจะปาใส่ใครล่ะ? ก็ต้องเป็นไอ้ฉุยที่อยู่ใกล้สุด เดชะบุญแม่งเสือกแม่นซะงั้น
เกมส์ดาวกระจายยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด หลายน่องเริ่มมีรอยช้ำจากลูกเทนนิส แต่เพื่อนฉุยยังคงคุกรุ่นด้วยไฟแค้น แค้นที่ยังไม่ได้แก้แค้นไอ้ต่อเหี่ยวและแค้นที่ไอ้โบมันฝากรอยแผลเอาไว้
เห็นทีคงเหลือแต่วิธีเดียวที่เพื่อนฉุยจะเผด็จศึกไอ้ต่อเหี่ยว
ทันใดนั้น ไอ้ต่อเหี่ยวได้บอล และเล็งหันมาที่ไอ้โบ ลูกบอลถูกขว้างออกจากมือต่อเหี่ยวเหมือนลูกปืนใหญ่
ในจังหวะนั้นเองสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนทำก็เกิดขึ้น ไอ้ฉุยแม่งกระโดดตัวลอยบินถลาเข้าไปยังจุดเกิดเหตุ
มันโผสุดตัวเหมือนนักว่ายน้ำถูกปล่อยตัวออกจากแท่นกระโดด
ไอ้ฉุยมันควรจะกระโดดไปรับบอล แต่ความแค้นมันเอ่อชุ่มรุ่มอกจนต้องยอมเอาหน้าเข้ารับบอลแทน!
ไอ้ฉุยยอมเอาหน้าเข้ารับบอล ไม่ได้จะช่วยอะไรไอ้โบนะครับ แต่เพี่อที่มันจะได้บูชายัญไอ้ต่อเหี่ยว!
ทุกคนตะลึงเงียบกับความบ้าบิ่นของไอ้ฉุย
“ไอ้ต่อเหี่ยว! ทีนี้แหละคิง! เสร็จฮาแน่ๆ” มันหัวเราะยิ้มกริ่มเหมือนคนบ้าอยู่คนเดียว ราวกับแผนครองโลกได้สำเร็จไปแล้ว...
“บูชายัญว้อย” ไอ้ฉุยคว้าบอลและเดินกลับมาที่กลางสนามบาส...เพื่อหาไอ้ต่อเหี่ยว
“ไอ้ต่อคิงมาเลย...”
....
....
....
....
กว่าทุกคนจะรู้ตัวว่าไอ้ต่อเหี่ยวอยู่ที่ไหน มันก็ไปโผล่อยู่ที่กลางสนามบอลห่างจากจุดเกิดเหตุสองร้อยห้าสิบเมตรโดยที่ระยะทางความห่างยังคงเพิ่มขึ้นไม่หยุดจากแรงฝีเท้าของมัน
ลงแบบนี้ไอ้ต่อเหี่ยวคงจะไม่กลับมาเล่นเกมส์ต่อง่ายๆ แล้วแหละครับ ป่านนี้มันอาจจะคิดที่จะหนีไปกบดานที่ด่านเจดีย์สามองค์จนหมดเทอมแล้วมั้ง
ไอ้ฉุย : ........
ไอ้ฉุย : …..ไอ้เหี้ยโบ! มึงมานี่เลย! มึงต้องโดนบูชายัญ
ไอ้โบ : อ้าวเหี้ยแล้ว...ก็มึงโดนไอ้ต่อขว้างนิ เกี่ยวไรกับกู
ไอ้ฉุย : นั่นแหละ เร็วๆ ก็เพราะมึงก็เลยวิ่งไปหามึง แล้วหน้ากูก็โดนบอล ถ้ามึงไม่อยู่ตรงนั้นไอ้ต่อก็คงไม่ปามึง แล้วกูก็ไม่โดนปา เพราะฉนั้น มึงเป็นคนที่ทำให้ไอ้ต่อปาหน้ากู
สมการเหี้ยอะไรของไอ้ฉุยวะ
ไอ้โบหน้างงๆ ไม่รู้ว่าที่ยอมรับสภาพเพราะงง หรือเพราะอะไร
บ๊ะห้านี่ โวยๆ ไอ้ฉุยเร่ง
ไอ้โบในสภาพจำยอมยืนตัวบิดอยู่กลางวงโดยที่สายตาคนที่เหลือ จับจ้องไปที่ไอ้ฉุยที่กำลังจะทำการบูชายัญ
เออ...นี่ซิถึงจะเรียกว่า “บูชายัญ” เพราะมีแพะรับบาป
ฉุยถือลูกเทนนิสในมือ เหมือนกำลังถ่ายเทพลังไปที่กล้ามเนื้อหัวไหล่และพลังความแค้นของไอ้ต่อเหี่ยวไปที่ลูกเทนนิส โดยที่มีไอ้โบยินบิดตูดด้วยความเสียวซ่านอยู่ไม่ไกล
ยังหายใจได้ไม่ถึงครึ่งอึดใจ ไอ้ฉุยก็ตะโกนสุดเสียง
“อ๊ากกกกก!!! ไอ้ห้ากิ๋นนนนน!!!!!!”
ไอ้ฉุยตัวแทบระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความแค้น
เพราะมันขว้างพลาด...
ไอ้โบรอดตัวไปอย่างหวุดหวิด
ส่วนไอ้ต่อเหี่ยว...เป็นที่หมายหัวของไอ้ฉุยต่อไป....
