หากจะเปรียบภาษาพูดท้องถิ่นของไทยเป็นประเภทเพลง ภาษากลางก็คือจะเป็นเพลงป๊อปที่ใครๆ ก็น่าจะฟังได้ และฟังรู้เรื่อง ภาษาอีสานก็น่าจะเป็นเพลงฟังก์ที่มีจังหวะโจ๊ะๆ ที่ถึงจะฟังแล้วจะมีความรู้แปลกๆ ที่หู แต่เราก็แอบทนไม่ได้ที่จะส่ายสะโพกน้อยๆ ตามจังหวะไปด้วย ส่วนภาษาใต้ก็น่าจะเป็นจังหวะร๊อคแบบร็อคหนักหน่วง มีจังหวะที่ชัดเจน รีฟกีตาร์ได้ลื่นไหลบาดลึกกระแทกกระทั้น และภาษาเหนือก็น่าจะเป็น...จังหวะบอสซ่า
เหมือนเช้าวันอาทิตย์ที่ไม่มีนัดที่ไหน ไม่เร่งไม่รีบ นอนมุดผ้าห่มบิดเอวแคะซอกตูดเกลือกกลิ้งไปมาบนเตียง กิ๊งๆ ก่องๆ ทั้งเช้า เรียกได้ว่าจังหวะภาษาเหนือนั้นชิลว์ขนาดที่มีคนลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าโคตรเหง้าบุพการีด้วยภาษาเหนือ เราอาจจะเข้าผิดนึกว่าจะขอเบอร์มือถือเราก็ได้
แต่บางทีภาษาท้องถิ่นอย่างภาษาเหนืออาจจะเป็นอุปสรรคในการดำรงชีวิตของใครบางคน โดยเฉพาะคนใจร้อนอย่างไอ้ฉุย...
ไอ้ฉุยเป็นคนเลือดร้อนมากร้อนจนเดือด ถ้ามันเป็นการ์ตูนคงเป็นตัวการ์ตูนที่มีไฟลุกเป็นคบเพลิงโอลิมปิกที่ลูกตามันตลอดเวลา แต่ถ้ามันเป็นสัตว์มันก็คงเป็นหนูตะเภาที่ต้องทำอะไรเร็วๆ สวรรค์คงจะเห็นใจคนเลือดเดือดอย่างไอ้ฉุยเลยไม่ส่งให้มันไปเกิดที่สามจังหวะภาคใต้ ไม่งั้นฉุยคงจะตะลุยโจรใต้ถึงคาบสมุทรมลายู
“โอ๊ะ! บ่ะห้านี่ โวยๆ หน่อยเตอะคิง” นั่นคือภาษาเหนือ...แต่คงเป็นจังหวะบอสซ่าที่คงจะฟีเจอร์ริงกับร็อคเล็กน้อย แปลเป็นเพลงป๊อปได้ใจความว่า “เอ๊ะ พวกมึงอะ ทำให้มันเร็วๆ หน่อยได้มั้ยวะ” นั่นเป็นคำพูดติดปากของไอ้ฉุยและเป้าหมายคำพูดเหล่านั้นก็มักจะเป็นพวกผมที่มักจะเอื่อยเฉื่อยเรื่อยและไม่ทันใจเพื่อนฉุย
ฉุยเป็นคนที่ใจร้อนชนิดที่ว่าไม่สามารถรอให้สมองคัดสรรคำด่าให้ถูกกับสถานการณ์ได้ เช่นครั้งหนึ่งมีครั้งนึงที่เรากินก๋วยเตี๋ยวด้วยกัน ซึ่งไอ้ฉุยมันก็กินก๋วยเตี๋ยวด้วยความเร็วแสงระดับ FWD X 32 ตามปกติขอคนเลือดเดือด แน่นอนครับว่าจรวดความเร็วแสงก็ต้องถึงที่หมายก่อน...รถอีแต๋นอยู่แล้ว
เพื่อนนฉุยก็นั่งกระดิกเท้ารอด้วยความใจเย็น...คือเย็นแบบเดือดๆ
“โวย โวยหน่อยดู๊ ไอ่พ่อแม่บ่อฮัก”
ไอ้เหี้ยฉุย กูแดกก๋วยเตี๋ยวช้ากว่ามึงแค่นี้ มึงถึงกับแช่งให้พ่อแม่ไม่รักกูเลยเหรอวะ?
เมื่อสติเดินทันคำพูด เพื่อนฉุยถึงนึกได้ว่า แดกก๋วยเตี๋ยวช้ากับปัญหาครอบครัวไม่อบอุ่นมันน่าจะเป็นคนละประเด็นกันนะ
“ก็...ก็พ่อแม่ที่รักลูก ก็ต้องช่วยลูกกินก๋วยเตี๋ยวซิวะ”
ขนาดมันแก้ตัว มันยังไม่สามารถรอให้คิดคำแก้ตัวที่ดีๆ ให้เสร็จก่อนด้วยซ้ำอะ!
ปกติฉุยจะเป็นเด็กที่เรียนที่ไม่ค่อยจะเข้าเรียนเท่าไหร่ ฟังดูงงๆ ใช่มะ คือไอ้ฉุยมันจัดอยู่กลุ่มเด็กเรียน แต่เป็นเด็กที่เรียนที่เรียนน้อยที่สุดในกลุ่มเด็กเรียน...ยิ่งอ่านยิ่งงงอีกดิ เอาเป็นว่าถึงไอ้ฉุยมันจะเรียนอยู่คนละห้องกับพวกผม แต่พวกผมก็จะเจอมันบ่อยๆ ตามสนามตระกร้อ สนามบาสต่างๆ ฉุยไม่ใช่คนเล่นบาส แต่เรารักที่จะชวนมันเล่นบาสด้วยบ่อยๆ ไม่ใช่เพราะมันเป็นมีพรสวรรค์หรือว่าเล่นเก่งอะไรนะครับ แต่เพราะมันใจร้อนมาก
ใจร้อนกับเล่นกีฬาดูเป็นสิ่งที่ไม่น่าจะไปด้วยกันได้ซินะ แต่ฉุยเลือดเดือดกันบาสเก็ตบอลเป็นสิ่งที่เข้ากั๊นเข้ากันอย่างกับเฟรนฟรายด์กับแฮมเบอร์เกอร์
“โอ๊ะ บ่ะห้านี่...ป้อคิงเป็นกรมเจ้าท่าก่อ ลีลาท่าทางนักชิบหาย!” แปลเป็นไทยว่า พ่อมึงเป็นกรมเจ้าท่าเหรอครับ มึงจะท่าเยอะไปไหนครับ...
จะว่าไปมันก็เหมือนกับเล่นบาสพร้อมๆ กับดูวีซีดีตลกบนรถทัวร์ต่างจังหวัดพร้อมๆ กันนั่นแหละครับ
เพราะนอกจากเราจะต้องระวังคู่ต่อสู้แล้ว เรายังจะต้องระวังตัวเองไม่ให้สะดุดมุกของไอ้ฉุยล้มปากแตกเองซะด้วย แต่ไอ้การที่อยู่ทีมเดียวกับไอ้ฉุยนี่จะไม่ตกเป็นเป้าปากตอร์ปิโดนะครับ ก็อย่างที่บอกว่ามันใจร้อน อะไรๆ ก็ต้องรวดเร็วไปซะหมด...
“ไอ่ห่านี่...ไอ่บ่อได้กินข้าว!!!”
เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายคือเพื่อนโบนั่นเอง สาเหตุมาจากรับบอลที่เพื่อนฉุยส่งให้ไม่ได้เพราะเพื่อนโบวิ่งไม่ทันฉุย แต่ทุกๆ คนสงสัยไม่ได้อยู่ที่ทำไมเพื่อนโบรับบอลไม่ได้ เพื่อนฉุยส่งบอลเร็วไปเหรอ? หรือว่าเพื่อนโบมันอ่อนเอง? แต่ที่ทุกๆ สงสัยมันกลับอยู่ที่...ทำไมไอ้เชี้ยโบถึงยังไม่ได้กินข้าว?
“เห้ย ฉุยทำไมต้อง ไม่ได้กินข้าวด้วยวะ” เพื่อนไบร์ทถึงกับหยุดเกมส์เพื่อไขข้อสงสัย ไอ้กรมเจ้าทงเจ้าท่าอะไรนี่ พอทำความเข้าใจได้ แต่ไอ้ไม่ได้กินข้าวนี่มันดูออกจะปริศนาธรรมจนเกินไปล่ะ อันนี้ต้องมีการแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ
“โอ๊ะบ่ะห่านี่..คิงจะมาสลิดดกใคร่ฮู้อะหยั่งตอนนี้ นี่มันเล่นบาสอยู่นะว้อย” นั่น ไม่ทันใจพี่ฉุยเค้าอีกละ
“คิงจะมาสนใจซุกซักอะไรนักหนา เล่นหื้อมันโวยๆ หน้อย” แปลไทยเป็นไทยว่า มึงจะมาสนใจอะไรจุกจิกหนักหนา เล่นบาสก็เล่นให้มันเร็วๆ ได้มั้ยวะ
ทุกคนก็เล่นบาสกันต่อไป โดยที่ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่า ทำไมเพื่อนโบถึงยังไม่ได้กินข้าว หรือว่าไอ้โบมันกินก๋วยเตี๋ยววะ?
แต่ว่านะครับ ไม่ว่ายังไงไอ้การที่เราใจร้อนเกินไป มันก็ไม่ได้ค่อยจะทำอะไรให้ดีขึ้นหรอกครับ – จริงๆ
จากที่เล่าๆ มา คนเลือดร้อนอย่างฉุยกับเกมส์บาสของพวกผมดูจะเข้ากันอย่างกับแฟรนฟรายกับแฮมเบอร์เกอร์
แต่คนเลือดร้อนกับฉุยก็ไม่ได้เข้ากันกับเรื่องพิเรนทร์ในบางเรื่องเหมือนกัน
วัยเรียนนอกจากที่เราจะต้องเรียนรู้สิ่งที่อยู่ในตำราเรียนแล้ว บางทีเราก็ควรจะสงสัยสิ่งที่อยู่รอบๆ ตัวเราเหมือนกัน ยกตัวอย่างเช่น...ถังดับเพลิงเป็นต้นในตึกเรียนแต่ละชั้นจะมีถังดับเพลิงเหล็กสีแดงอยู่ประจำเป็นจุดๆ ซึ่งเด็กบางคนที่เห็นแล้ว ก็น่าจะหยุดความสงสัยไว้ที่ “นี่คือถังดับเพลิง มันมีไว้ดับเพลิง” ส่วนจะดับยังไง อาจจะไม่ค่อยสงสัยเท่าไหร่ เพราะยังไงมันก็น่าจะเดาได้ ประมาณว่าดึงแท่งอันนั้นออกแล้วเราก็บีบก้านนั่นซะ
แต่เพื่อนหน่าน มันสงสัยมากกว่านั้นเยอะครับ มันสงสัยว่า “ไอ้เชี้ยถังดับเพลิงสภาพเก่าแก่อย่างกับวัดร้าง มันจะยังใช้ได้จริงๆ เหรอวะ ว่าแล้วไอ้หน่านมันก็เอาถังเพลิงลงมา แล้วก็เริ่มศึกษาวิธีใช้ข้างกระป๋อง พลิกซ้ายพลิกขวา แคะนู่นเคาะนี่นั่น... อาการเงอะๆ งะๆ ถึงกับไปเร่งปฎิกิริยาอาการไวไฟอารมณ์เดือดพล่านของเพื่อนฉุย คือถ้ามันสามารถกรอเหตุการณ์ได้เหมือนดูวีซีดี แม่งมันก็คงจะข้ามไปดูตอนจบแล้วครับ แต่นี่ทำไม่ได้ซิ
เพื่อนฉุยก็เลยจะต้องพุ่งตรงเข้าไปลงมือเอง
”จ๊าดง่าว นี่ผ่อฮานี่”
ว่าแล้วเพื่อนฉุยก็ดึงสลักออก และก่อนที่ความสงสัยของใครต่อใครจะฉุกระวังสติ เพื่อนฉุยก็ออกแรงบีบก้านดับเพลิงเต็มแรงด้วยอารมณ์เดือดเต็มร้อย ตอนนั้นเพื่อนฉุยไม่สงสัยแล้วครับ ว่าไอ้ถังเพลิงที่ว่ามันจะใช้งานได้ดีรึเปล่า...แต่ตอนนั้นเพื่อนฉุยสงสัยแอดว๊านซ์ไปล่วงหน้าสองปีแสงครับ
”ชิบหาย...ปิดยังไงวะ”
ก็ไม่รู้ว่าไอ้เครื่องดับเพลิงเครื่องที่ว่ามันฟิตจัดเกินธรรมชาติ หรือว่ามันคิดว่าตัวมันเองเป็นเครื่องฆ่ายุงกันแน่ เพราะตอนนั้นนักเรียนทั้งชั้นแตกตื่นคิดว่าโรงเรียนโดนกองโจรอีหร่านบุกเข้ายึดหนีตายกันอย่างกับยุงโดนรมยา นักเรียนทั้งชั้นในทีนี้ที่ผมหมายถึงนี่คือนักเรียนทุกห้องเรียนที่อยู่บนชั้นที่ห้าตึกสี่นะครับ
ในขณะที่ชาวบ้านชาวช่องกำลังวิ่งหนีตายกันอยู่นั้น นายฉุยก็กำลังวิ่งหนีไม่คิดชีวิตเหมือนกัน ผิดแต่ว่าไอ้ฉุยมันวิ่งไปมารอบตึก โดยที่มีไอ้เครื่องดับเพลิงนรกที่ว่าอยู่ในมือโดยที่มีมืออีกข้างปิดปากท่อนั้นไว้...
“เฮ้ยจ่วยฮาพ่องๆ “ แปลได้ใจความว่า “ใครก็ได้ช่วยกูที”
แล้วฉุยก็ทำในสิ่งที่ไม่มีใครคิดว่า ไอ้บ้าคนนึงมันจะทำในสถาการณ์ฉุกเฉินแบบนั้น ไอ้ฉุยมันวิ่งหนีเข้าห้องเรียนแล้วก็ปิดประตูครับ!
จากสภาพชั้นห้าที่มองมาจากข้างล่างนั้น เปรียบไปก็เหมือนวีปปิ้งครีมบนสีขาวบนไอติมช๊อกโกแลตชิบ
ขาวโพลนไปทั้งชั้น...แล้วเราก็เห็นอาจารย์หน้าตาตื่นวิ่งมาที่ตึก การที่เราจะเห็นอาจารย์ผู้ชายหูตั้งหน้าตื่นระดับนี้ มันมีอยู่กรณีเดียวครับ คือเมียอาจารย์ท้องแก่โดนส่งตัวเข้าห้องคลอดก่อนกำหนด
สิ่งที่เราเห็นต่อมาคือ มนุษย์หิมะขาวโพลที่ชื่อฉุยยืนอยู่กลางสวนระหว่างตึกโดยมีอาจารย์อีกคนยืนถือไม้เรียวกำลังจะทีออฟเข้าที่ตูดที่กำลังเกร็งง่ามตูดเตรียมรับแรงกระแทกจากไม้เรียวของอาจารย์ เรื่องนี้ได้รับความสนใจจากเพื่อนๆ นักเรียนเป็นอย่างมาก มายืนมุงดูเหตุการณ์อย่างกับตำรวจจับตัวบิ๊กฟุตหิมะลักลอบขนยาแก้ไอไม่เสียภาษีจากขั้วโลกเหนือ แต่การที่อาจารย์จะออกมาแล้วจัดแจงหวดตูดเด็กเลยมันก็จะดูเป็นการทารุณสิทธิมนุษย์ชนไปนิดนึง อาจารย์จึงจำเป็นที่จะต้องมีการไต่สวนอบรมเพื่อนฉุย และแถลงการณ์ให้กับทุกๆ คนรู้เสียก่อน ซึ่งจะว่ากันตรงๆ หลักใหญ่ๆ ของอบรมก็มีแค่สองข้อใหญ่ๆ คือ อย่าไปเล่นถังดับเพลิง และ อย่าไปเล่นถังดับเพลิง โทษของนายฉุยก็คือ โดนโบยด้วยไม้ห้าทีที่ตูด
อาจารย์: เอาละนายฉุย เธอจะมีอะไรแก้ตัวอีกมั้ย
แหม...อาจารย์ครับ จะมีอะไรให้แก้ตัวอีกละครับ ตัวขาวอย่างกับเป็นมนุษย์ดาวแป้งจอร์นสัน
เพื่อนฉุย: อาจารย์ จะตีก็ตีเร็วๆ เลย เมื่อยแล้วเนี่ย!!!~
อาจารย์เกร็งกล้ามเนื้อไหล่เพื่อเงื้อไม้ ก่อนที่จะเหวี่ยงเข้าแก้มก้นฉุย ในขณะเดียวกันเพื่อนฉุยก็เอาพลังจากเอวทั้งหมดที่มีส่งไปเตรียมรับแรง กระแทกที่ตูดจนเกร็ง...
เพื่อนฉุย : เดี๋ยวครับอาจารย์ เดี๋ยวครับ!
อาจารย์ลดไม้ลง เพื่อรอดูว่านายฉุยจะมีอะไรพูดอีกครั้ง
เพื่อนฉุย : คืออาจารย์ครับ คืออาจารย์ช่วยข้ามไปตีครั้งที่ห้าเลยได้มั้ย คือผมรีบอะครับ
...เชื่อละยังว่าไอ้ฉุยมันรีบชิบหาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น