เพื่อนแสบให้คติสอนใจประจำวัน ในขณะที่ผมกำลังจดอะไรสักอย่างลงสมุดงกๆ อยู่หน้าห้องเรียน
ตัวผมเองไม่ใช่คนเรียนเก่ง แล้วก็ไม่ได้พยายามทำอะไรให้ตัวเองเรียนเก่งขึ้นมากมายอีกด้วยครับ แต่ผมก็ไม่ใช่คนที่จะอยากสอบตกแม่งทุกๆ วิชา แล้วมาเสียเวลาซ่อมศูนย์เหมือนกันนะ ซึ่งจะว่าไปแล้วคงไม่มีเด็กที่ไหนจะมาภูมิใจเวลาที่สอบตกเยอะๆ หรอก จริงมะ? เอาเป็นว่าผมเรียนแบบเอาตัวรอดจะเหมาะที่สุด
“มึงตายไปก็เอาไปไม่ได้ เค้าไม่มีข้อสอบให้มึงทำเพื่อตกนรกหรือขึ้นสวรรค์นะเว้ย”
ไอ้เหี้ยแสบ แม่งปรัชญามาก ติสต์ขั้นเซียน รู้สึกได้ถึงแสงสว่างที่ส่องทะลุผ่านก้อนเมฆลงมาที่กลางกระหม่อมผมพร้อมเพลงประกอบฮาเลลูยา! เล่นเอาผมแทบจะฉีกหนังสือเรียนไปเขวี้ยงใส่หน้าอาจารย์ใหญ่ กลับบ้านหน้าเชิดแล้วบอกกับแม่ว่า
“แม่! ผมไม่เรียนหนังสือแล้ว ตายไปก็ใช้ไม่ได้!”
และถ้ามันเป็นแบบนั้นจริง ท่านแม่ก็ต้องตอบกลับนิ่มๆ ด้วยใบหน้ายิ้มๆ ว่า
“งั้นมึงก็ไปตายซะ ไอ้ลูกไม่รักดี!”
“ไอ้แสบ ไอ้เหี้ย กูไม่ได้ตั้งใจเรียน รายงานภาษาไทยน่ะ เค้าส่งกันวันนี้นะ มึงทำยัง?”
”เฮ้ย! เค้าส่งวันนี้เรอะ ชิบหายแล้วมึง มึงเขยิบไปหน่อยดิ ให้กูลอกบ้าง”
”มึงไปหายืมคนอื่นลอกเลยมึง ไม่ต้องมาแย่งกู”
”เฮ้ยยยย!!! ใครก็ได้ เอารายงานภาษาไทยมาให้กูลอกหน่อยดิ๊!!”
ถูกต้องครับ จะเรียนอะไรนักหนา ตายไปก็เอาไปไม่ได้ แต่ถ้ามึงไม่ทำรายงานให้เสร็จ มึงได้ตายวันนี้แน่ๆ
ตอนเป็นเด็กเรียนหนังสือนี่เหนื่อยนะครับ นอกจากจะต้องเรียนหนังสืออะไรก็ไม่รู้เยอะแยะไปหมด ยังจะต้องมาทำอะไรไม่รู้นอกโรงเรียนอีกเยอะ อยู่โรงเรียนก็ให้ตั้งใจเรียน เลิกเรียนก็ให้กวดวิชากันอีก จะเรียนไปประกวดทีมชาติรึไง จะสอบอะไรก็ต้องไปกวดวิชา ก็แล้วจะมีโรงเรียนมัธยมไปทำซากอ้อยอะไรวะ ทำไมไม่ทำให้โรงเรียนพวกกูเป็นโรงเรียนกวดวิชาไปเลยวะ จะได้ไม่ต้องเสียค่าเล่าเรียนสองรอบสามรอบ
ส่วนพ่อแม่ก็ไม่ค่อยจะรู้จักพอหรอกครับ อยากให้ลูกๆ เรียนเก่งๆ พอเราสอบได้ที่สิบ ก็อยากให้ได้อันดับเลขตัวเดียว พอสอบได้ที่ห้า ก็อยากให้ติดอันดับหนึ่งในสาม พอได้ที่สอง ก็อยากให้ได้ที่หนึ่ง ...แต่พอได้ศูนย์...กลับไม่พอใจซะงั้น อะไรฟระครับ ศูนย์นี่มันน้อยกว่าหนึ่งอีกนะครับแม่ ฮ่าๆๆๆๆ
แล้วท่านผู้ใหญ่ก็เป็นสิ่งมีชีวิตที่เอาใจยากเหลือเกิ๊น ติสต์อาร์ทระดับดาวดึงส์ทวยเทพ
“ดูซิ เด็กสมัยนี้เละเทะ หนังสือหนังหาไม่ยอมเรียนเอาแต่เที่ยวเตร่ โตขึ้นมาจะทำยังไง”
”ดูซิ เด็กสมัยนี้ มันจะเครียดอะไรกับการเรียนนะ ถึงกับฆ่าตัวตาย เอ็นไม่ติดแค่นี้”
”ตั้งใจเรียนให้มันมากกว่านี้ได้มั้ย ดูอย่างข้างบ้านซิ พ่อแม่เค้าเคยมาบ่นแบบนี้มั้ย”
”เด็กเดี๋ยวนี้มัน ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอดทั้งนั้น”
ตกลงจะให้ทำอะไรครับ จะให้เรียนเยอะๆ หรือว่าจะให้เรียนน้อยๆ เอาใจไม่ถูกนะเนี่ย! ก็รู้นะว่ารัก หวังดี
แต่นี่มันเยอะเกินไปแล้วนะ ไม่ใช่ตัวต่อเลโก้นะครับ ที่อยากจะต่อเป็นอะไรก็ต่อได้
ชีวิตคนเราเหมือนเกมภาษาเกมออนไลน์นั่นแหละครับ แต่เป็นเกมที่เราไม่สามารถปล่อย BOT ได้ เราต้องเล่นเอง ในช่วงชีวิตของคนเราก็คือด่านแต่ละด่านที่เราจะต้องผ่านมันไปให้ได้ บางคนอาจเจอทางลัด บางคนอาจจะต้องเก็บเลเวลนานหน่อย บางคนโชคดีเก็บเลเวลได้เร็วผ่านด่านเร็วกว่าคนอื่น ในขณะที่บางคนอาจจะไม่ผ่านด่าน และต้องกลับไปเล่นใหม่ แต่ทั้งหมดแล้ว นี่คือเกมที่เราทุกๆ คนต้องเล่นครับ
การเรียนเป็นหนึ่งในสเตจต้นๆ ของชีวิตที่เราจะต้องผ่านมัน มีบอสอยู่สามสี่ตัวคือสอบกลางภาค สอบปลายภาค สอบ O-NET และตอนนี้ยังมี GAT-PAT อีก (มันคืออะไรวะครับไอ้ GAT-PAT เนี่ย จะมีไปเพื่ออะไรครับ?)
เพื่อนๆ หลายคนของผมผ่านสเตจเหล่านั้นมาอย่างภาคภูมิ แต่ก็มีไม่น้อยที่ไม่ผ่านในสเตจต่อมา เพื่อนๆ อีกหลายคนที่ไม่ผ่าน
สเตจเหล่านั้น แต่ก็มีชีวิตอยู่ได้ และมีเลเวลสูงในสเตจต่อๆ มา ส่วนผม...ผ่านสเตจเหล่านั้นมาอย่างโคตรจะทุลักทุเลชนิดที่
ใครๆ ในตอนนั้นต่างเห็นเป็นอย่างเดียวกันว่า มันไม่น่ารอด แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็ยังคงเล่นสเตจต่อไปอย่างมีความสุข
...การเรียนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต จงใช้ชีวิตให้สนุกครับ
มันก็เหมือนกับที่เพื่อนแสบเตือนนั่นแหละครับ
“มึงจะเรียนอะไรนักหนา ตายไปก็เอาไปไม่ได้ เค้าไม่มีข้อสอบให้มึงทำเพื่อตกนรกหรือขึ้นสวรรค์นะเว้ย”
ถูกต้องครับ ตายไปก็เอาไปสอบขึ้นสวรรค์ไม่ได้ แต่จะมาทำห้าวแล้วไม่เรียนหนังสือ ไม่ส่งรายงานล่ะก็...
หึหึหึ อาจารย์เอาตายแน่!
เอาล่ะ แนะนำตัวกันสักหน่อย
ผมชื่อวิชัยครับ จะมาประจำที่คอลัมน์ “พักการเรียน” ที่นี่ครับ
สมัยเรียนวิชัยโปรดปรานการพักการเรียนมาก เรียนสามคาบพักสองคาบ เรียนหนึ่งวัน พักครึ่งวัน
เข้าเรียนก็ตอนที่เหนื่อยจากการโดดเรียน ตอนนี้ไม่ได้เรียนหนังสือแล้ว..ไม่ได้เกเรขนาดโดนพักการเรียน
แต่เค้าบอกว่า อายุเลยเกณฑ์แล้ว...ว่าแต่ใครฟระ แม่งบอกว่าไม่มีใครแก่เกินเรียน
...เค้าอยากกลับเรียนมัธยมอีกรอบง่า!!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น