ในขณะที่เพื่อนๆ คนอื่นๆ กำลังหน้าเปียกหูมันในการท่องหนังสือ พวกเด็กเลวทั้งหลายก็หน้ามันตัวชุ่มเหงื่อจากการเล่นบาสเหมือนๆ ทุกวัน นั่นก็เพราะพวกเรามีความหวังสูงสุดอย่างเพื่อนโบนั่งเรียนหนังสือประหนึ่งฟองน้ำที่ซึมซับน้ำให้มากที่สุด ก่อนที่มันจะให้ความชุ่มชื่นกับต้นไม้รากแห้งอย่างพวกเรา
จะว่าไปแล้ว มันจะมีอะไรแน่นอนไปกว่าเด็กนักเรียนที่โดดเรียนกันครับ ไม่ว่าจะฝนตกแดดออก พักกินข้าว พักสิบนาที หรือกระทั่งฤดูสอบเก็บคะแนนกลางภาค ปลายภาค พวกเราก็ยังตั้งหน้าตั้งตาแน่วแน่ในอุดมการณ์คือหน้ามันเล่นบาส และปากมันแซวหญิง
กระทั่ง...เวลาแห่งความจริงมาถึง...ก่อนเข้าห้องสอบ ในขณะที่คนอื่นๆ กำลังท่องอะไรก็ไม่รู้อย่างกับกำลังสวดมนต์ก่อนเข้าแดนประหาร...(แหม...ท่องอะไรก็ไม่รู้...เค้าก็ท่องหนังสือซิฟระ!!)
พวกเรากำลังตระเตรียมอะไรบางอย่างอย่างรัดกุมที่สุด เราไม่สามารถเสี่ยงกับข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ได้เด็ดขาด เพราะข้อผิดพลาดเพียงเล็กน้อยมันอาจจะหมายถึงความเป็นความตาย
บรม : นี่นะ ถ้ากูทำมือแบบนี้แปลว่าหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
โบ : แล้วหก ถึงสิบละ
บรม : หกก็คือนิ้วโป้ง เจ็ดแปดเก้า ให้ใช้ด้านหลังมือ และสิบก็คือกำมือ
โบ : อ๋อ...โอเค โอเค
บรม : ไหนมึงลองทำซิ ยี่สิบหก
เพื่อนโบ : ชูสองนิ้ว กำมือ และยกนิ้วโป้ง
บรม : ดีมาก
เพื่อนโบ : แล้วไงต่อวะ
บรม : พอมึงบอกอันดับข้อเสร็จ มึงก็บอกคำตอบ ทำมือเหมือนเลขหนึ่งคือข้อ ก. เลขสองคือข้อ ข. ไปเรื่อยๆ นะ
เพื่อนโบ : โอเคๆ
นั่นคือรหัสลับระหว่างเราสามคน เป้าหมายมีอยู่สามวิชา นั่นก็คือ ฟิสิกส์ เคมี ชีวะ ส่วนวิชาคณิตหมดหวังครับ เพราะอาจารย์กำหนดให้นักเรียนส่งกระดาษทดด้วยเพื่อเป็นหลักฐานว่า นักเรียนสามารถทำข้อสอบได้จริงๆ
วิชาชีวะผ่านไปได้ด้วยดี เพื่อนโบสามารถส่งรหัสต่างๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว โดยที่วิชัยนั่งคนละฝากห้องกับเพื่อนโบ แต่อยู่ในแถวเดียวกัน โดยที่บรมอยู่ท้ายห้อง สรุปคือพวกเราสามคนนั่งแยกกันเป็นสามเหลี่ยม
โดยที่วิชัยจะถามเพื่อนโบ และนายบรมแอบมองคำตอบอีกทีจากด้านหลัง
วิชาที่สองที่สอบ วิชาฟิสิกส์ ทุกอย่างก็เป็นไปตามแผนเช่นเดิม
เพื่อนโบ : ....ส่งรหัส (สามสิบห้า ข. สามสิบหก ก. สามสิบเจ็ด..เดี๋ยวก่อน)
วิชัย : ....โอเคๆ
โค่กๆๆๆ แค่กๆๆๆ
มันมีเสียงกระแอ่มมาจากหลังห้อง เป็นเสียงกระแอ่มที่โคตรจะไม่เนียนและมีพิรุธ เพราะถ้าคนจะกระแอ่มแบบนี้ ก็คงจะมีสาเหตุเดียวคือมีรองเท้าคอมแบท รด. ติดคอและเชือกรองเท้าออกจมูกอยู่แน่ๆ
เจ้าของเสียงกระแอ่มควายตายก็ไม่ใช่ใคร ไอ้บรมนั่นเอง
บรม : ...ส่งรหัส (สามสิบห้า ไม่ใช่ ข. แต่คือ ค.)
เพื่อนโบ : ....ส่งรหัส (สามสิบห้าไม่ใช่ ค. แต่คือ ข. )
ไอ้บรมส่งรหัสอีกครั้งยืนยันคำตอบที่ มันคิดว่าถูกต้อง พร้อมกับชี้นิ้วไปโต๊ะข้างๆ ประมาณว่าไอ้คนข้างๆ มันตอบว่า ค. และบังเอิญว่าไอ้คนข้างๆ บรมคือนายสมพงศ์ บุรุษผู้ดำรงตำแหน่งนักเรียนเรียนอันดับหนึ่งของห้องนั่นเอง
เพื่อนโบ : ...ส่งรหัส (สามสิบห้า ข. ไม่ใช่ ค.)
บรม : ...ส่งรหัส (สามสิบห้า ค. ไม่ใช่ ข.)
วิชัย : - -!
เพื่อนโบ : ข. ไข่!
บรม : ค. ควาย!
วิชัย : -_-!
เพื่อนแสบ : โอ๊ะ บะห้านี่! โวยๆ หน่อย
อันนี้เพื่อนแสบไม่ได้ส่งรหัสครับ แต่โพล่งออกมาในความเงียบ จากข้อความที่โพล่งแปลเป็นภาษาไทยกลางจะแปลได้ว่า “เฮ้ย พวกมึงง่ะ สักข้อเว้ยเฮ้ย กูรออยู่”
กลายเป็นข้อความลับทีน่าจะมีใช้กันแค่สามคน กลับกลายเป็นสี่คนซะอย่างงั้น
วิชาชีวะผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด เพราะอาจารย์คุมสอบแทบจะสอดกล้องสอดแนมเข้ารูจมูกพวกผมเพื่อสังเกตุอาการพิรุธของไอ้พวกลิงสี่ตัว
มาวิชาที่เขี้ยวที่สุด วิชาเคมี เหตุที่วิชาเคมีเป็นวิชาที่เขี้ยวที่สุด ไม่ใช่แค่มันมีตารางธาตุให้ท่อง แต่มีอาจารย์ฮักเป็นผู้สอน ถ้าอาจารย์ผู้สอนแต่ละท่านเป็นอาวุธสงคราม อาจารย์ฮักก็เป็นจรวดทำลายล้างติดตามความร้อน เพราะอาจารย์ฮักเข้าใจพฤติกรรมเด็กเป็นอย่างดี รู้ว่าเด็กจะโดดเรียนไปไหน และต้องทำอย่างไรกับไอ้เด็กเวรเหล่านั้น อาจารย์ท่านอื่นอาจจะแค่หักคะแนนจิตพิสัยหรืออะไรก็ตามแต่ แต่อาจารย์ฮักไม่ทำแบบนั้นครับ ถ้าเราโดนเรียนไปรวมกันอยู่ที่สนามบาส อาจารย์ฮักจะติดตามไปยังสนามบาส แล้วเอากระบองกระดาษแข็งของแกตามไปเคาะกะโหลกเรียงตัว ถ้าอาจารย์ฮักเห็นพวกเราเดินกันเป็นกลุ่มๆ อาจารย์ฮักจะตะโกนด้วยน้ำเสียงขนาดเด็กนักเรียนสี่ห้องได้ยินว่า “เฮ้ยยยย!! พวกมึงจะโดดเรียนอีกแล้ว เรอะ!!!”
กะว่าให้อายตายกันไปข้าง
เดาว่าชาติที่แล้วพวกผมคงจะถวายแมกนีเซียมกับสังกะสีให้เจ้าอาวาสบ่อยๆ ชาตินี้ก็เลยได้อาจารย์ฮักมาเป็นผู้คุมสอบ! ม่างเอ๊ยย!!
อาจารย์ฮักยังคงความแสบไว้เหมือนเดิมโดยการจัดที่นั่งให้นักเรียนทุกคนซะใหม่ กันไอ้พวกที่พวกที่ลายแทงอยู่บนโต๊ะไว้ก่อนหน้านี้แล้ว
หึหึหึ แต่คิดเหรอว่า แค่นี้จะหยุดแผนการแยบยลของพวกเราได้ หึหึหึ อาจารย์ครับ พวกเราอาจจะเรียนไม่เก่งนะ แต่พวกเราไม่ได้อ่อนนะครับ!
ในระหว่างสอบ...
อาจารย์ฮัก : อ้าววิชัย...ดูหน้างเครียดเชียว เมื่อเช้าไม่ได้ขี้เหรอ
วิชัย : ค..ครับ...ท้องผูกครับ แย่เลย
อาจารย์ฮัก : แหม...ยังทำไม่ถึงไหนเลยนี่...เดี๋ยวอาจารย์ช่วยมั้ย...
วิชัย : ไม่เป็นไรครับ ผมดูแลตัวเองได้ครับ
อาจารย์ฮัก : เฮ่ย...ไม่ได้ซิ เป็นอาจารย์ก็ต้องช่วยเหลือลูกศิษย์ให้ถึงที่สุด...เดี๋ยวครูจะไปเอาหนังสือเรียนมาให้นะ
อาจารย์ฮักหายออกจากห้องไปพักนึง และกลับเข้ามาใหม่ด้วยหนังสือเรียนหนึ่งเล่มมายื่นให้ผม.
วิชัย : ..........
อาจารย์ฮัก :….. กร๊ากกกก กรั่กๆๆๆ
แล้วอาจารย์ฮักก็เดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเสียงดังประหนึ่งเป็นผู้ชนะในสงครามเย็น
ทิ้งไว้แต่วิชัยในห้องสอบเคมีกับหนังสือเรียน...วิชาสังคมศาสตร์
อาจารย์ฮักครับ...แล้วเราจะเห็นดีกัน! โอ๊วส์ส์!!! ไอ้โบ!!~ เอาข้อสอบมาลอกเร็วดิ๊!!!~
ด้วยพลังลอกสามเทอร์โบสามร้อยแรงวัว ไม่นานก็สอบเสร็จ
เดินออกจากห้องสอบด้วยใจที่ฮึกเหิม 120% เพราะเพื่อนโบบอกว่าข้อสอบชุดนี้ไม่ยาก
หึหึหึ แล้วอาจารย์ฮักจะต้องเสียใจกับสิ่งที่อาจารย์เล่นตลกกับผมไว้
ผมยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าห้องสอบ ประหนึ่งยอดบุรุษที่ยอดแกร่งอยู่หน้าภูผาตอนอาทิตย์อัสดง เพลงประกอบ WE ARE THE CHAMPION ค่อยๆ กระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ในดนตรีแห่งชัยชนะที่กระหึ่มดังอยู่นั้น บังเอิญผมเงี่ยหูไปได้ยินประโยคที่แว่วมากับลม
“แม่ง อาจารย์ฮักแม่งแสบว่ะ”
วิชัย: ทำไมวะ
“แม่งงงที่อาจารย์ให้สลับที่นั่งใหม่น่ะ ข้อสอบมีสองชุด สลับแถวกัน”
!
ไอ้ห้าเป็ด!
“อ้าว มึงไม่รู้เรอะว่าข้อสอบไม่เหมือนกัน”
! ! ! !
ผลสอบเคมีตอนนั้นบรรลัยจักรมาก แต่นั่นยังไม่เจ็บใจเท่ากับที่พวกเรากลายเป็นนิทานอุทาหรณ์สอนใจเพื่อนๆ ไปเกือบเทอมว่า “เค้าเรียนกันให้เกิดปัญญา นี่มันไม่ได้เรียน เลยไม่มีปัญญา จะลอกข้อสอบยังลอกผิดชุด”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น