พักการเรียน แทนตัวละครหลัก คือ วิชัย

ตอน  แยกแยะ

มันปวดตับนะ เวลาที่ต้องเลือกอะไรในเวลาที่เราไม่รู้ว่าเราจะเลือกอะไร...อย่าว่าแต่เลือกอะไรเลยครับ เรายังไม่รู้เลยว่าจะเลือกทำไม!




และมันจะยิ่งปวดตับแบบทวีคูณเวลาที่เราตัดสินใจเลือกไม่ได้ แล้วมีคนเลือกแทน แล้วเราก็ต้องเลือกตามด้วยความคิดตะหงิดๆ ว่า

“มันจะดีจริงๆ เหรอวะ?”

ความปวดตับจะขึ้นถึงจุดสูงสุดหลักจากที่เราเลือกมาได้ซักระยะใหญ่ๆ แล้วมันเสือกมีความรู้สึกวูบมาว่า

"นี่กูเลือกมาทำไมวะเนี่ย!”

ผมกำลังพูดถึงประโยคคลาสสิกที่เด็กชาวไทยอายุสิบสี่สิบห้าสิบหกน่าจะต้องเจอกัน 


"สายวิทย์ดีหรือสายศิลป์ดี?”



ถ้ามองในมุมของผมที่ผ่านตรงนั้นมาโคตรนานแล้ว ผมคิดว่านั่นมันเป็นเรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่เล็กกระจิ๊ดมากๆ เมื่อเทียบกับการตัดสินใจอื่นๆ ที่ต้องมีในชีวิต
แต่ตอนที่เราเป็นเด็กตอนนั้น ชั่วโมงนั่นซิครับ..ไอ้เหี้ยเอ้ยสายวิทย์หรือสายศิลป์ดี?


นี่เราตัดสินใจผิดแม้แต่นิดเดียว เราอาจจะกลายเป็นบุคลากรเฮงซวยสมองเป็นง่อยไร้ความสามารถของประเทศชาติเลยนะ เฟ้ย ถ้าเราเลือกผิด เราอาจจะเสียเวลาพอๆ กับติดยาบ้าเชียวนะเฟ้ย



ถึงตรงนี้ก็จะมีผู้ใหญ่สักคนเดินมาแล้วพูดกับเราว่า...



"สายวิทย์ดีกว่าเพราะเอ็นทรานซ์ง่ายกว่า”



และเราก็เลือกสายวิทย์ เพราะเขาบอกว่ามันเอ็นทรานซ์ง่ายกว่า? เพราะถ้าเราไม่เลือกเรียนสายวิทย์ คุณผู้ใหญ่คนนั้นอาจจะงอนเสียใจหนีออกจากบ้านไปนอนสนามหลวง ไปติดเกมส์ออนไลน์ก็ได้ คือพวกพี่ๆ คาดหวังให้เด็กอายุ 14-15 รู้ความต้องการของตัวเองเลยเรอะ! มึงจะบ้าเรอะ! ขนาดผู้ใหญ่อายุ 35 ยังเพิ่งค้นพบตัวเองยังมีเยอะแยะ!



บางคนอาจจะโชคดีที่ตอนนั้นรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ไม่ต้องการอะไร ซึ่งผมถือว่านั่นคือความโชคดีที่สุดที่เด็กคนนึงพึงจะมี เพราะเด็กเหล่านั้นจะมีความกล้าที่จะบอกคนอื่นๆ ถึงสิ่งที่ตัวเองต้องการ แต่ไม่ได้แปลว่าคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรเป็นคนโชคไม่ดีนะครับ เพราะคนส่วนใหญ่มักจะไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรหรอก เหมือนกับผมตอนนั้นที่ผมไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไรกันแน่ คุ้นๆ ว่าไม่ชอบเรียนเลข แต่ไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร ก็เลยไม่กล้าบอกกับผู้ใหญ่ว่าตัวเองต้องการอะไร



ผมก็เลยเลือกเรียนสายวิทย์เหมือนกัน และเหตุผลที่ผมเลือกเรียนสายวิทย์นั่นเพราะว่า



“สายวิทย์ดีกว่าเพราะเอ็นทรานซ์ง่ายกว่า”



ผมเลือกเรียนสายวิทย์ทั้งๆ ที่ผมยังไม่รู้เลยว่า มันเอ็นทรานซ์ง่ายกว่ายังไง แล้วมันจะทำให้ชีวิตผมดีขึ้นยังไง ผมเลือกสายวิทย์ทั้งๆ ที่ผมเกลียดการที่ต้องมาท่องไฟรั่มห่าเหวอะไรไม่รู้ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมต้องมาท่องตารางธาตุบ้าบอนี้ด้วย และผมยังไม่มีความสุขที่ต้องมาเรียนสูครคณิตอะไรเยอะแยะทั้งๆ ที่ผมสงสัยตลอดเวลาว่า เราจะใช้ประโยชน์กับมันได้จริงๆ เหรอ



มันเป็นสามปีที่ทนชิบหายกับสิ่งที่ไม่ชอบเพียงเพราะจะทำให้เอ็นทรานซ์ง่ายขึ้น? 
ถ้าผมเลือกได้อีกครั้งผมจะเลือกช่วงเวลาสามปีที่ผมจะเอนจอยกับช่วงเวลาที่ดีที่ สุดช่วงนึงในชีวิตซะยังจะดีกว่า ผลจากการเลือกเรียนสายวิทย์ก็คือ ผมสอบตกทุกวิชาที่เป็นวิชาหลักของสายวิทย์ เลือกมาเลยครับ คณิต เคมี ชีวะ อะไรที่มีตัวเลขเข้ามาเกี่ยวข้องผมกวาดศูนย์มาหมดแล้วทุกภาคเรียน เมื่อเราไม่มีความสุขในการเรียน...แล้วมันจะเอ็นทรานซ์ได้ง่ายขึ้นช่วงไหนวะ!!!



ที่ตลกก็คือ...ท้ายที่สุดแล้ว ผมเลือกที่จะไม่สอบเอ็นทรานซ์



และที่ตลกที่สุดก็คือ ปัจจุบันผมทำงานโรงแรมที่ต้องใช้ทักษะภาษามากกว่าทักษะคำนวณ นั่นไม่ได้แปลว่าผมมีสามปีมัธยมปลายที่แย่ห่วยแตกนะครับ ผมก็ยังมีชีวิตทีดีและสนุกกับมันจนจบมัธยมปลาย แต่ผมมั่นใจว่า มันจะดีกว่านี้ถ้าผมได้เลือกสิ่งที่ผมถนัดกว่าแค่นั้นเอง



ผมเข้าใจว่าแต่ละคนมาจากพื้นฐานครอบครัวที่ไม่เหมือนกัน บางคนมีโอกาสเลือก บางคนไม่ค่อยมีโอกาสเลือก และบางคนก็เลือกไม่ได้ซะเลย



ผมกำลังจะบอกว่า ถ้าคุณไม่มีโอกาสที่จะเลือก นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่ครับ แต่ถ้าคุณไม่กล้าที่จะบอกว่าจริงๆ แล้วคุณต้องการอะไร นั่นคือเรื่องใหญ่ครับ







สิ่งที่ผู้ใหญ่เลือกให้นั้น แน่นอนเค้าหวังดีกับเรานั่นแหละครับ แต่ความหวังดีนั้นก็ไม่ได้แปลว่ามันจะดีกับเราจริงๆ นะครับ โอเคครับทีเราอาจจะต้องฝืนเลือกเพราะเราไม่กล้าเถียง ไม่กล้าจะขัดใจ

เพราะอีกไม่นานมันจะถึงเวลาที่คุณต้องเลือกอยู่ดีว่าคุณต้องการอะไร การที่เราจะเปลี่ยนจากเด็กว่านอนสอนง่ายในสายตาใครสักคน กลายเป็นเด็กกล้าคิดกล้าทำน่ะ บางทีมันก็ใช้เวลานะครับ อย่าลืมว่า เป็นตัวของตัวเอง บางทีก็คล้ายๆ กับคำว่า ขบถก้าวร้าวนะ

ถ้าคุณคิดว่ามันต้องใช้เวลาในการเปลี่ยนตัวเอง คุณก็ควรจะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ และเริ่มต้นด้วยการบอกคนอื่นว่า คุณไม่ต้องการทำอะไร และเพราะอะไร



อย่าอายที่จะไม่เหมือนคนอื่น



เพราะการที่เราไม่เหมือนคนอื่น บางทีก็แปลว่า...คนอื่นไม่เหมือนเราก็ได้นะ :-)