ไอ้เชี้ยยย!! ใครก็ได้ช่วยกูด้วยย”
นี่คือเสียงเพื่อนโบครับ เพื่อนโบเป็นเพื่อนผมเองครับ หน้าตาและฐานะจัดอยู่กลุ่มธรรมดา
แต่เพื่อนโบไม่ใช่เด็กนักเรียนธรรมดาครับ
ก็คิดดูซิครับ ว่าเด็กนักเรียนธรรมดาๆ ที่ไหน มันจะมาขอความช่วยเหลือจากคนอื่นด้วยคำว่า
“ไอ้เชี้ย!! ช่วยกูด้วยยย!!”
บอกกันอีกครั้งว่าที่ไอ้โบมันทำแบบนี้ได้ เพราะว่ามันไม่ธรรมดาครับ ไม่ใช่เพราะว่ามันเป็นอัจฉริยะหาผลคูณของ 33245 X 45566 ได้ภายในห้าวินาทีโดยไม่เกาหัวและไม่ใช้เครื่องคิดเลข ไม่ใช่เพราะว่าไอ้โบมันสามารถเล่นอังกะลุงเป็นเพลงซอรี่ซอรี่ของซุปเปอร์จูเนียร์ได้ และไม่ใช่เพราะว่ามันสามารถเอาเพลงโนบอดี้มาฟ้อนเป็นรำไทยได้ ที่ไอ้โบมันไม่ธรรมดา ก็เพราะว่า ตอนนี้ไอ้โบมันอยู่ในกรงทีวีครับ...
อ่านไม่ผิดครับ..กรงทีวีครับ...
คือที่โรงเรียนมัธยมต่างจังหวัดที่ผมเคยเรียนเนี่ย จะมีทีวีในห้องประชุม โดยที่ทีวีที่ว่าจะอยู่ในกรงเหล็กขนาดใหญ่...คือไม่ได้กลัวทีวีจะไปกัดชาวบ้าน...(อย่าเพิ่งคิดกวนตีน..อ่านให้จบก่อนเซ่!) แต่ทางคุณครูเค้าแต่กลัวจะมีชาวบ้านชาวช่องมาขโมยทีวีไปตังหากเล่า! โอเค..ทีวีอยู่ในกรงนี่ไม่ใช่เรื่องแปลก
แต่อีโบมันไปซุกอยู่ในทีวีได้ยังไงวะ
ก็บอกแล้วไงว่า ไอ้โบแม่งไม่ธรรมดา! มันมีองค์! องค์ประกอบไม่สมบูรณ์!!!
เรื่องทั้งหมดมันเริ่มมาจากไอ้บรม...
ไอ้บรม: เฮ้ยไอ้โบ...มึงดูนี่ดิ มีกรงเปล่าๆ อยู่ด้วยว่ะ
ไอ้โบ: อืม...แล้วไง
ไอ้บรม: มึงว่ากรงนี้มันใหญ่พอที่เราจะเข้าไปอยู่ข้างในมั้ยวะ?
นายบรมถือได้ว่าเป็นตัวอย่างเยาวชนที่น่าเอาเยี่ยงอย่างนะครับ เพราะช่างสงสัยในสิ่งรอบๆ ตัว
ไอ้โบ: เอ่อ กูว่าน่าจะได้นะ
ไอ้บรม: ไหนมึงลองดูดิ๊
เยาวชนไทยครับ...บางครั้งสงสัยอย่างเดียวไม่พอครับ เราต้องทดลองให้รู้ด้วย
ไอ้โบ: จะดีเหรอวะ
ไอ้บรมไม่สงสัยเปล่าๆ ครับ...มันผลักไอ้โบเข้าไปในกรงครับ คือมันจะเอาคำตอบจริงๆ ครับ ไม่รู้มันจะทำวิจัยอะไรของมัน ถึงได้จะเอาคำตอบให้ได้
ส่วนไอ้โบนั้น...”ไอ้เชี่ย!!! ใครก็ได้ช่วยกูด้วยยย!!~”
เพราะนอกจากไอ้บรมจะล็อคกรงแล้ว...ไอ้บรมมันยังเข็นกรงออกมาตรงสนามบาสกลางหอประชุมอีกตังหาก แม่งเลวจริงๆ หลังจากนั้น...กรงโอ้โบก็กลายเป็นของละเล่นพื้นเมืองไปโดยปริยาย แม่งสนุกจริงๆ !!?
นี่ถ้าสมัยนั้นมีมือถือ คงมีคนส่ง sms ไปให้กำลังใจแพนด้าโบในกรงเป็นแน่ๆ จากนั้นก็คงมีคนถ่ายคลิปแพร่กระจายไปทั่วภาคเหนือตอนบน
หลังจากที่ทุกคนหาความสุขบนความอับอายไอ้โบจนหนำใจพอแล้ว คุณบรมก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการเป็นประธานในพิธีปล่อยโบคืนสู่ธรรมชาติ...และที่น่ายินดีก็คือ โบสามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้อย่างรวดเร็ว...เอ๊ย!! ไม่ใช่ละ!
ไอ้บรมหลังจากที่เป็นประธานปล่อยโบเข้าคืนป่าแล้ว มันก็แสดงความรับผิดชอบด้วยการโกยอ้าวไม่คิดชีวิตออกจากหอประชุม เพราะเกิดกลัวไอ้โบมันคลั่งแล้วจะมาตะปบกกหูเอา
ปรากฏว่าไอ้โบมันมันไม่โกรธว่ะ มันทำหน้าเคืองๆ แล้วเดินดุ่มๆ ออกไปนอกหอประชุม ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน และก่อนที่พวกเราจะหายงง ไอ้โบมันเดินกลับเข้ามากับรุ่นน้องอีกคน...
ไอ้โบ: เออ...เนี่ย...มึงคิดว่ากรงนี้ใหญ่พอที่เราจะเข้าไปอยู่ข้างในมั้ยวะ?
รุ่นน้อง: ....พี่จะทำอะไรผม...
แล้วรุ่นน้องก็หันหลังเดินจากไป...
ไอ้โบ: เฮ้ย...มึงไม่อยากรู้จริงๆ เรอะ!~
ไอ้เชี่ยโบมันช่างกล้าครับ! ก็บอกแล้วไงว่า มันไม่ธรรมดา!!!
ไอ้โบเนี่ย นอกจากมันจะไม่ธรรมดาที่สามารถนำพาตัวเองปีนเข้าอยู่กรงทีวีได้แล้วเนี่ย...
มันยังไม่ธรรมดาในด้านเรียกร้องความสนใจสาวๆ อีกนะครับ
“ครายก็ด้ายย...ปล่อยกูที!”
ตอนนั้นเวลาประมาณบ่ายสามโมงตามเวลาท้องถิ่นประเทศไทยเป็นช่วงเวลาไพร์มไทม์เปลี่ยนคาบ ส่วนนั่นคือบันไดทางขึ้นตึกวิทย์ที่สาวๆ จะต้องเดินผ่าน...ส่วนคนที่ยองๆ กองอยู่กับพื้นทำหน้าสิ้นหวังเหมือนอีเย็นในละครนางทาสก็ไม่ใช่ใครอื่น...เพื่อนโบคนเดิม และนั่น...ก็คือข้อมือไอ้โบที่อยู่ในกุญแจมือโดยที่กุญแจมืออีกข้างล๊อกอยู่กับบันได สงสัยกันมั้ยครับว่าอยู่ดีๆ เพื่อนโบจะเอาข้อมือถวายใส่พานให้คนอื่นล็อก แล้วก็ลั้ลลาเอากุญแจมืออีกข้างไปล๊อกกับบันไดได้?
เรื่องนี้ไม่ยากครับ...มันเริ่มง่ายๆ ตรงที่
ไอ้บรม: เฮ้ยโบ...มึงอยากลองใส่กุญแจมือดูมั้ย?
แค่นั้นครับ...แค่นั้นจริงๆ
ก็บอกแล้วไงเล่า ว่าไอ้โบมันไม่ธรรมดา!
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น