สมมุติว่าถ้ามีการแข่งขันโดดเรียนชิงแชมป์ภูมิภาค ผมคิดว่าอย่างน้อยๆ พวกผมจะต้องได้เข้ารอบชิงแน่ๆ เพราะมันเคยมีคนเปรยขึ้นมาว่า เรามาโรงเรียนกันเพื่อกินข้าวกลางวันกันรึเปล่าวะ?
แต่ถึงกระนั้น…มันก็ไม่ได้จะเคาะกระโหลกให้ได้สำนึกอะไรขึ้นมาหรอกนะครับ เพราะเราก็ยังโดดเรียนกันเหมือนเป็นสิ่งที่เราต้องทำกันประจำ ส่วนเรื่องเรียนเราไม่ค่อยจะเป็นห่วงเท่าไหร่ เพราะฝากเรื่องสำคัญไว้กับคนสำคัญเช่นเพื่อนโบเรียบร้อยแล้วครับ
ถึงเพื่อนโบจะเรียนไม่เก่งขนาดติดหนึ่งสามอันดับแรกของห้อง แต่เพื่อนโบก็เรียนเก่งอยู่ในระดับพรีเมียร์ลีกของห้องและแน่นอนมันเรียนเก่งที่สุดในกลุ่มของพวกผม หรือกลุ่มเด็กที่ไม่รู้จะมาเรียนสายวิทย์ให้เปลืองอากาศในห้องเรียนทำไม เพราะเรียนไม่ได้ขี้เปียกสักคน ซึ่งจะว่ากันอีกที มันจะให้เรียนดีได้ยังไง เพราะโดดเรียนกันกระจุยกระจาย โดดเรียนกันชนิดที่ว่าวันไหนที่เข้าเรียน อาจารย์ถึงกับถามด้วยความสงสัยว่า “พวกเธอเป็นใคร?”
เพื่อนโบก็เหมือนกับแบกความหวังของเพื่อนอีกสามสี่คนเข้าไปเรียนหนังสืออย่างช่วยไม่ได้ และพวกเราที่เหลือก็ตอบแทนเพื่อนโบด้วยทำกิจกรรมที่เพื่อนโบชอบทำเช่น เราเล่นบาสเผื่อ เรานั่งแซวหญิงเผื่อ ฯลฯ
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะโดดเรียนจนไม่เข้าเรียนเลยนะครับ ไม่เข้าเรียนเลยก็ติด มส. ไม่มีสิทธิ์สอบกันพอดี ของอย่างงี้มันก็ต้องเข้าเรียนบ้างอะไรบ้าง ซึ่งก็จะได้เพื่อนโบนี่แหละครับคอยเตือนเพื่อนๆ
เพื่อนโบ : เฮ้ยไอ้แว่น วิชาชีวะวันนี้มึงต้องเข้าเรียนแล้วนะว้อย จะสอบกลางภาคแล้ว
วิชัย : เชี่ย วันนี้กูไม่ค่อยอยากเข้าเรียนว่ะ ไม่ได้เตรียมการ์ตูนมา
เพื่อนโบ : ไอ้ห่า เค้าให้มึงเข้าเรียนหนังสือ ไม่ใช่อ่านการ์ตูน
วิชัย : ก็มึงเรียนแทนกูแล้วไง
เพื่อนโบ : แสด
เพื่อนบรม : เฮ้ย เอาการ์ตูนกูไปอ่านก่อนก็ได้นะ วันนี้กูไปสอยเกมส์บอยชาวบ้านมาได้
สรุปวันนั้นเข้าเรียนกันชีวะกันครบทีม เป็นการเรียนชีวะที่บาปที่สุดของเด็กนักเรียนฝูงนึงพึงกระทำ นอกจากไม่เรียนแล้ว แม่งยังจะเสือกเอาการ์ตูนมาอ่าน ในขณะที่อีกตัวนึงเอาเกมส์มาเล่น
วันนั้นมีการทดลองอะไรสักอย่างที่ต้องใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องน่ะครับ พวกเราตื่นเต้นกันมากเพราะเพิ่งเคยจับกล้องจุลทรรศน์เป็นครั้งแรกในชีวิต (คนอื่นจับบ่อยละ แต่อีพวกกระเหรี่ยงพวกนี้มัวแต่โดดเรียน)
เพื่อนโบ : เนี่ย พวกมึงก็หยดไอ้น้ำนี่ลงไป แล้วไปส่องกับกล้อง
วิชัย : เฮ้ยเร็วๆ กูอยากใช้กล้องดู
บรม : เฮ้ย!!! ไอ้เจ้ด!!!
ไฟดับทั้งห้อง
บรม : ไอ้เหี้ย กูแค่เสียบปลั๊กเท่านั้นเองนะ
อย่าว่าแต่ครูอาจารย์ไม่คุ้นหน้าเลยครับ ขนาดปลั๊กไฟกล้องจุลทรรศน์แม่งยังไม่คุ้นมือเลยครับ
มีหนึ่งวิชาที่พิเศษกว่าวิชาอื่นๆ ซึ่งก็คือวิชาเคมี
วิชาเคมีเป็นวิชาที่เราต้องเรียนร่วมกับนักเรียนห้องอื่น การที่ได้เรียนร่วมกับนักเรียนห้องอื่น บางทีก็เป็นการดีของเราที่จะได้พบกับเพื่อนๆ ต่างห้อง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นการเลวของคนอื่นที่ใฝ่เรียนเพราะอีพวกนี้มันก็จะเล่นกันเสียงดังประหนึ่งเกาหลีเหนือพบญาติเกาหลีใต้ ก็จะไม่ให้ดีใจได้ยังไงเล่า ก็นานๆ จะได้เรียนด้วยกันสักที
อย่างงี้มันก็ต้องฉลองกันหน่อย จริงมั้ย
มีครั้งหนึ่ง...มีการทดลองวิทยาศาสตร์ในคาบวิชาเคมี ซึ่งอุปกรณที่ใช้ก็มีอะไรๆ ที่น่าสนใจเช่น...บีกเกอร์ (ถ้วยแก้วนั่นแหละครับ) และตะเกียงน้ำมัน (เค้าเรียกว่าตะเกียงน้ำมันรึเปล่าอะ ไอ้ที่เป็นกระป๋องๆ แล้วมีพู่จุกๆ แล้วเราจุดไฟอะครับ เวลาดับก็เอาฝามาครอบไฟ...นั่นแหละ นึกออกใช่มะ)
...อย่าเพิ่งคิดอะไรไปเลยเถิด เราไม่ได้เอาตะเกียงน้ำมันมาจุดไฟเผาเก้าอี้แล้วแก้ผ้าวิ่งรอบกองไฟครับ...
เราไม่ได้เลวขนาดนั้นนะ!
จำได้ว่าวันนั้นได้เรียนกับห้องสอง และจู่ๆ ไอ้หน่าน เพื่อนคนนึงจากห้องสองก็โพล่งขึ้นมาว่า...
“เฮ้ย กูอยากแดกสุกี้ว่ะ”
...อ่านไม่ผิดครับ ไอ้หน่านมันพูดว่า...มันอยากแดกสุกี้
อะสุกี้มินส์อะฮอทพอด
คิดว่าไอ้หน่านคงจะแพ้ท้องขั้นอักเสบรุนแรง หากไม่ได้สุกี้มากระแทกปากกระทุ้งกระเพาะ มันคงจะวิ่งไปจับหลินปิงเป็นตัวประกันด้วยความคลุ้มคลั่ง
ในขณะที่ใครต่อใครกำลังตะลึงว่า มึงจะอะไรอยากแดกสุกี้อย่างเร่งด่วนกันตอนนี้ สุกี้นะครับ ไม่ใช่กูลิโกะป๊อกกี้
ไอ้หน่านมันยิ้มเห็นฟันแล้วก็ชูถุงหนึ่งถุงที่มีก้อนเนื้ออยู่ข้างใน แล้วทำหน้าอย่างภูมิใจว่า นี่ไงสุกี้...แดกสุกี้กันเถอะพวกเรา…
ส่วนประกอบของสุกี้ขั้นเบื้องต้น
1. ไฟ – อันนี้ก็มีแล้วนี่นา...ตะเกียงน้ำมันนั่นไง
2. ภาชนะ – จะว่าไปไอ้บีกเกอร์ก็ใช้ได้นี่นา
3. อาหาร – ก็อยู่ในถุงพลาสติกนั้นแล้วนี่!
ไอ้เหี้ยย มันก็เป็นสุกี้แล้วนี่นา....เอ๊ะเดี๋ยวก่อน...แล้วน้ำซุปละ เราจะเอาน้ำประปามาทำสุกี้ไม่ได้นี่นา
ไอ้หน่าย: ก็นี่ไงมึง...น้ำซุปไม่ต้องแค่เรามีไอ้นี่
ไอ้หน่ายมันหมายถึง...ซอสแม็กกี้ครับ...
เออ ก็จริงของมันนะ อะไรที่ไม่อร่อยเราก็เหยาะแม็กกี้ เดี๋ยวมันก็อร่อยทุกทีนา...เหยาะกับข้าวเปล่ายังกินได้เล้ย
ย้ำอีกทีว่าทั้งหมดที่เล่า...เกิดขึ้นในขณะที่มีอาจารย์สอนหนังสืออยู่หน้าชั้น
เอาละก็ไอ้เพื่อนโบมันเรียนแทนเราแล้วนี่..
ตั้งไฟ น้ำลงบีกเกอร์ เตรียมเนื้อ...น้ำเดือด จัดไป หมูลง ป้าดดด!!!
น้ำขุ่นคลั่กไปด้วยไขมันหมู...
ไอ้โบ : ไอ้เหี้ย...มันจะแดกได้เหรอวะ
ไอ้หน่าน : .....
ไอ้บรม : ... ไอ้เหี้ย...เนื้อโดนน้ำร้อนมันเป็นแบบนี้แหละ แต่ทุกทีหม้อสุกี้มันไม่ใสเหมือนบีกเกอร์ มึงก็เลยไม่รู้ไงว่ามันขุ่น...
อืม...ไอ้บรมมันพูดมีหลักการณ์...
เนื้อหมูชิ้นที่สองร่อนลงบีกเกอร์ ตอนนี้สีน้ำในบีกเกอร์ไม่ขุ่นแล้วครับ มันกลายเป็นสีเดียวกับน้ำนมแล้วครับ
ไอ้หน่าน : เออ! แม่งลืมได้ไงวะ
ว่าแล้วซอสแม็กกี้ก็กระหน่ำเหยาะลงไป...
ไอ้บรมเดินไปหยิบไม้เสียบลูกชิ้นในกระเป๋า เพื่อเขี่ยเนื้อหมู...
ไอ้หน่าน : เฮ้ย กำลังดี แดกได้ละ...โบ เปิดพิธีเลยเพื่อน
เพื่อนโบ : เหี้ยละมึง ทำไมกูต้องแดก
ไอ้บรม : เห็นมึงเหนื่อย กูอยากให้กินชิ้นแรก...
เพื่อนโบ : มึงแดกเองเลย
คราวนี้มันไม่ง่ายวุ้ย...
ตอนนี้เป้าสายตาทั้งหมดของโต๊ะก็พุ่งมาเสียบสามเหลี่ยมที่ชิ้นเนื้อและชิ่งไปที่หน้าไอ้บรม ไอ้หน่ายใช้ความไวของปีศาจยื่นแม็กกี้ให้ไอ้บรมอย่างว่องไว เป็นข้อความเปิดผนึกว่า...มึงแดกเร็วๆ ทุกคนรออยู่...
... กาลเวลาพิสูจน์ม้า สุกี้พิสูจน์คน!
แต่บรมคือคนจริงครับ มันยัดเนื้อหมูสีขาวขุ่นที่เปื้อนสีดำๆ ของซอสใส่ปากแล้วเริ่มเคี้ยว
ไอ้หน่านและคนอื่นๆ มองหน้าบรมเหมือนกำลังรอคำตอบว่าชิ้นเนื้อที่ว่านั้นรสชาติมันเยี่ยมยอดลิ้น หรือเยี่ยวรดยาง...ซึ่งคำตอบที่ได้นั้นเป็นคำตอบสั้นๆ จากปากลูกผู้ชายที่ชื่อบรม
ถุย!!! แปลได้ใจความอย่างสุภาพว่า ไม่อร่อยเลยสักนิดเดียว แต่จากหน้าตาที่บิดเบี้ยวของไอ้บรม มันน่าจะได้ใจความว่า “หมาไม่แหลก” มากกว่า...
บทเรียนห้าข้อที่ได้ในวันนั้นคือ..
1.สุกี้หม้อไฟไม่ใช่กูลิโกะป๊อกกี้
2. ซอสแม็กกี้ ไม่ได้ทำให้ทุกอย่างอร่อยได้
3. ไอ้โบไม่ได้หลอกง่ายๆ ไปซะทุกอย่าง
และสองข้อสุดท้าย...
4. ทำสุกี้กินในห้องเรียนอาจโดนอาจารย์หวดวอลเล่ย์โฟร์แฮนด์หน้าเนตเข้าแก้มตูดอย่างแรงได้
5. และควรที่จะศึกษาข้อมูลพื้นเพเบื้องต้นของอาจารย์ผู้สอนให้ดี ไม่ใช่มาต้มสุกี้เนื้อหมูในวิชาเคมีที่มีอาจารย์คนสอนเป็นอิสลาม!
กล้องจุลทรรศน์ ได้แง่คิดอะไรหลายๆอย่าง
ตอบลบ